Soms wil ik even niet meer denken, zet ik mijn gsm op stil.
Een uurtje niet meer praten, dat is dan alles wat ik wil.
Om eventjes gewoon mezelf te zijn, ken ik maar één goed medicijn.
Want soms wil ik even voelen wat er in mijn hart gebeurt.
Even weg van alle drukte waardoor het leven wordt gekleurd.
Om eventjes te rusten bij de bron, waarmee het allemaal begon.

Gewoon muziek, een melodie.
Gewoon muziek, die harmonie.
Soms vind ik het een wonder, hoe simpel het kan zijn.
Gewoon muziek, gewoon muziek

De echo van een oude liefde, met alle vreugde en verdriet.
Of je denkt aan toen je kind was, juist door een lang vergeten lied.
Je glimlacht om een tranendal van toen, je zou het nu zo anders doen.
Of het brengt je diep naar binnen, daar waar gedachten niet bestaan.
Naar een vijver van ideeën, die je tot dantoe zijn ontgaan.
Je laat alles even los en je bent vrij, het alledaagse ver voorbij.

Gewoon muziek, een melodie.
Gewoon muziek, die harmonie.
Soms vind ik het een wonder, hoe diep het raken kan.
Gewoon muziek, gewoon muziek.
Soms vind ik het een wonder, hoe blij het maken kan.
Gewoon muziek, gewoon muziek